Op de valreep

In Op de valreep vragen we twee collega’s ‘het hemd van het professionele lijf’. Deze keer voormalige trainees Anouk Vermeulen en Jacqueline van Tol die vorig jaar drie maanden van hun traineeship in Zuid-Afrika respectievelijk Oman doorbrachten.

Naam: Anouk Vermeulen

Functie: junior projectmanager

Locatie: Lloydstraat en Waalhaven

Leeftijd: 26 jaar


Naam: Jacqueline van Tol

Functie: wiskundedocent en onderwijsontwikkelaar

Locatie: Lloydstraat en Brielle

Leeftijd: 25 jaar


Welke twee waarden zijn voor jou persoonlijk belangrijk (en waarom)?

Anouk: ‘Respect, een leven lang leren en risico nemen.’ Jacqueline: ‘Mee eens! Ook al bereid je je goed voor op je verblijf in een ander land, je wordt er toch door verrast. ‘In Oman, waar ik vorig jaar drie maanden was, zijn de onderlinge verhoudingen leidend voor contacten, terwijl we in Nederland het individu centraler stellen. Dat is nogal een verschil. Het werd mij heel duidelijk dat je eigen cultuur je enige referentiepunt en houvast is. Pas als je er niet in zit, merk je hoe je cultuur in diepe zin je identiteit bepaalt.’ ‘En hoe fijn het is om bij een groep te horen’, vult Anouk aan. ‘De eerste tijd begrijp je de grapjes bij de lunch niet, na verloop van tijd ben je niet alleen gewend aan de taal, maar ook aan de sociale conventies, de gewoontes en de achterliggende waarden.’


Jacqueline: ‘Oman is een land waar nauwelijks terrassen, festivals en andere gezellige dingen zijn. Je moet er dus zelf iets van maken. Ik logeerde bij een Nederlands gezin op een compound. Ieder weekend gingen we zeilen, met de 4x4 auto de bergen in, ergens in de natuur barbecueën of bij elkaar eten. Het bijzondere is dat bijna alles blijkt te kunnen!
Alles wordt met veel levenslust ad hoc geregeld, dat vond ik fantastisch. Ik ben dol op improviseren. Ja, ik denk er met weemoed aan terug.’

Welke competenties heb je nodig om je werk goed te kunnen doen?

‘Nieuwsgierigheid vind ik echt een mooie competentie’, zegt Anouk. ‘Het gaat over je openstellen, oprechte belangstelling tonen en over durven. Je moet eropuit, je kamer af.’ Mijn opdracht in Zuid-Afrika was onderzoeken of het voor STC-Southern Africa (STC-SA) mogelijk is om meer te doen in de logistieke sector en om een doorlopende leerlijn te ontwikkelen met Stellenbosch University. Ik werd heel vrijgelaten in mijn werk, dat was fijn, maar in een nieuw land, met nieuwe mensen, in een nieuwe organisatie, in een nieuwe cultuur en met een nieuwe opdracht was het in het begin even zoeken. De enige manier om mijn draai te vinden was me onderdompelen, overal ‘ja’ op te zeggen en de nieuwe cultuur te omarmen. Daardoor heb ik echt een fantastische tijd gehad! De collega’s in Zuid-Afrika waren zó vriendelijk en gastvrij; vanaf de eerste dag hoorde ik erbij. Omdat je ervoor open staat, absorbeer je de nieuwe cultuur. Daardoor liet ik na drie maanden een groot sociaal netwerk achter! Nog steeds, een half jaar later, krijg ik vrijwel dagelijks berichten met de vraag hoe het met me gaat. Vooraf was ik best zenuwachtig, maar nu weet ik dat ik het kan. Het heeft echt een boost gegeven aan mijn zelfvertrouwen. Bij de sollicitatie voor het traineeship wisten we dat de mogelijkheid er was dat we naar het buitenland zouden gaan. Maar dat het zo lang en zo geweldig zou worden, dat konden we alleen maar dromen.’


Jacqueline: ‘Ik heb onderzoek gedaan naar de invloed van de beheersing van het Engels op studieprestaties. Daarnaast bleek dat ik veel kon bijdragen aan het opzetten van een afdeling. We merkten allebei dat we in Nederland heel gestructureerd en resultaatgericht werken. Een probleem zet meestal aan tot actie, maar als je niet ver vooruitkijkt, komen er minder problemen aan het licht en zijn er ook minder resultaten die gehaald moeten worden. Dat is niet erg, maar wel anders.’

En nu?

Jacqueline: ‘Ik heb gevonden wat ik wil: voor de klas staan en nieuwe onderwijsvormen ontwikkelen. Die combinatie maakt mij heel gelukkig. Ik weet nu zeker dat ik niet dol ben op beleidswerk en graag met studenten werk. Voor de klas, improviserend en vernieuwend.’


Anouk: ‘Ik ben projectleider bij Samen Sterk voor het project veiligheid bij havenoperaties en ik ben bezig met Erasmus+. De internationalisering heeft mij echt geraakt, en ik gun het anderen ook.’